İlk ayrılma gerçekleşti ve gerisi önlenemez bir şekilde gerçekleşmeye başladı. Hiçlik, iki farklı sonsuzluğa uzanmaya çalışıyordu. Madde’nin ve Anti Madde’nin evrenleri oluşuyordu ve gittikçe büyüyordu. Fakat bu 2 maddenin atomları birbirlerine temas ettiği anda tekrar hiçliğe dönüşüyorlardı.
Daha sonra bu madde ve anti maddelerin yayılımı gittikçe arttı. Artık güçleri olmuştu ve güce sahip olan herkesin istediği şey olan daha fazla güç için çalışıyorlardı. Daha sonra bu madde ve anti maddeler artık çok güçlenmişlerdi. Fakat bir şey eksikti. Daha sonra ilk defa maddeler ve anti maddeler kendi içlerinde ortak davranmaya karar verdiler. Maddenin ve anti maddelerin ayrı ayrı Bilinçleri olmuştu. Ve bu 2 bilinç de aynı şeyi fark etti: Elindeki gücün büyüklüğünü. Ama bu güç bir işlerine yaramıyordu, çünkü hala bir şeyler eksikti. Her zaman genişlediklerini ama yarattıkları evrenin içinin boş olduğunu, sadece 1-2 tepkime sonucu çıkan birkaç anlamsız, farklı zerrecik dışında hiçbir şey olmadığını fark ettiler. Daha sonra bu bilinçler ellerindeki yaratma gücünün farkına vardılar ve kendi enerjilerinin bir kısmını yarattıkları evrene vererek, tepkimeleri hızlandırdılar, yeni yeni şeyler ortaya çıkmaya başladı. Artık 2 taraftaki 2 farklı bilinç de TANRI olmuştu. Zamanın akışı içindeki bütün değişimler madde ve anti madde evreninde aynı anda yaşanmaktaydı. Onlar bir fotoğrafın renkleri contrast edilmiş hali gibiydiler. Görünümleri şekil olarak aynı ama renkler (yapıtaşları) olarak zıttılar.
Yaratma zevkini tatmış olan bilinç yine de istediği hazzı duyamamaktaydı. Artık hali hazırda birkaç yüz tane katı parçalar, 10larca farklı madde çeşidi (element) yaratılmıştı. Fakat yine de işlerin bu kadar yavaş gitmesine dayanamıyordu. Sonunda işleri daha da hızlandırmak için kendi gücünün bir kısmını bir daha feda etti. Artık kendi parçasından olan yardımcıları da vardı. Artık gücü daha da azalmıştı. Tanrı kendisini yine kendi evrenini genişletmeye vermişti. Karşı maddesinden hem uzaklaşmalı hem de ondan daha büyük olmalıydı ne de olsa.
Bu arada Yardımcılar evreni düzenlemeye başlamışlardı, durmadan çalışıyorlardı, ama onlarda yine her zamanki gibi kendilerine ‘itaat edecek’, yaptıklarının güzelliğini görüp onlara hayran olacak, belki de kendilerine tapacak ‘şeylerin’ eksikliğini çekiyorlardı. Yaratıcılarından bu konuda bir çok defa izin istemelerine rağmen, hiç olumlu cevap alamamıştı. Bunun nedenini anlamakta zorlanmıyorlardı. Çünkü onlar O’nun kuluydu. Kulunun kulunu görmek çoğu varlığı sevindirmez hele böyle, bu kadar büyük bir egoya sahipse o varlık…
Fakat yönetme isteği korkuları yendi ve artık iyice büyüyen evreni yüzünden gücü bölünen Yaratıcı Bilinç’ten habersiz, her yardımcı kendisine göre kendi gücünden feragat ederek bir ırk yarattı. Madde ve anti madde dünyasında 7’şer ırk oluştu. Fakat bu ırkların hiç biri diğer ırklarla tam anlaşamıyordu. Bunun nedeni Yaratıcılarının Yaratıcısı olan Yüce Bilinç’in, kendi yardımcılarını oluştururken her birini kendisinin farklı parçasından, evrenin farklı yerlerindeki enerjilerle oluşturmasıydı.
Yüzyıllar, bin yıllar, millenyumlar geçti ve bu savaş iyice büyüdü. Yardımcılar evrene çok fazla müdahale etmiş ve Yüce Bilinç’in yarattığı Denge’yi bozmuşlardı. Sonunda bu karışıklığı fark eden gücü iyice bölünmüş Tanrı, tekrar döndüğünde evrenin bıraktığından çok daha kötü durumda olduğunu görünce şaşırır ve konsantrasyonunu bu yöne vererek kendi parçalarının oluşturduğu bu kaosu düzeltmeye çalışır. Ve bu sırada sınırlardaki konsantrasyon kaybı Madde ile Anti Maddenin tekrar buluşmasına neden olur. Ve sonrası…..
Hiçlik her tarafı sarmıştı, aslında saracak bir taraf da yoktu. Ta ki madde ve anti madde kendi arasında ayrılmaya başlayana dek. Daha sonra..

Yazar: Estellion Gilestel

Yazarın yeni sitede üyeliği olmadığından,sadece alta not olarak ismi eklenmiştir. Eserin sahibi siteye üye olduğu zaman, yazar bilgileri eklenecektir. Eserin sahibi üyeliğini aktif ettiği anda lütfen Eru ile site içinden temasa geçsin.