Sonunda zirvedeyim. Ancak parmak uçlarımda durabileceğim kadar bir yer burası,ben de kurala uyuyorum ve parmak uçlarımda yükseliyorum. Rüzgar kulaklarımda uğulduyor,saçlarımın her teli yüzümde ve boynumda kırbaç sanki.Üşüyorum. . . bu kadar soğuk olacağını tahmin etmemiştim. Ama şimdi sadece uzun, beyaz bir elbiseyle sert rüzgara meydan okuyorum. Dostlarım beyaza yakıştığımı söylerdi. Evet,dostlarım vardı benim ve beyaza yakışırdım.. Mutluydum sanırım o zamanlar,çok oldu . . . hatırlamıyorum.
Ayak parmaklarım kanıyor,tırmanırken kayaların bu kadar sert olduğunu farkedememişim. Aşağı da inemem ki,buna gücüm yok. En iyisi bırakayım her yer kana boyansın,ne zararı var?Acıyla gözlerimi yumuyorum;yaşam ve ölüm arasında topu topu bir adım var ve ben birini seçmeliyim. Yola çıkarken bunu düşünmemiştim aslında,bu çorak toprakları ararken. . . Her şeyin zamanı olduğuna inanırım ben,yaşamı hak etmek için zor sınavlardan geçmek gerektiğine de. Bunun için mi buradayım?Sınav zamanım geldiği için mi?Bilmiyorum. . .
Gözlerim kapalı olduğu halde silik bir yüz beliriyor önümde ve yavaş yavaş vücut buluyor. Küçük bir kız bu,bal köpüğü saçları omuzlarından dökülüyor. Taze mi ağlamış ne. . . ela gözleri ateşler içinde.Sıkıca birbirine kenetlediği yumuk ellerini bana doğru uzatıyor ve ben daha ne olduğunu anlamaya çalışırken avuçlarının arasından gökkuşağı gibi rengarenk bir şey fırlıyor. Bir kelebek bu,hayatımda gördüğüm en güzel kelebek hem de. Bir süre etrafımda nazlı nazlı uçtuktan sonra yavaşça alçalıyor ve başıma konuyor ve konmasıyla birlikte altımdaki zeminin titrediğini hissediyorum. Kayalar benden başkasını istemiyor çünkü,bir küçücük kelebeğe bile tahammülü yok. Kanımla süslediğim,açlıkla tırmandığım kayalar,sonumu hazırlıyor.
Nihayet ayaklarım yerden kesiliyor ve kendimi aşağı doğru düşerken buluyorum. Bu kadar yüksekte miydim ben,hala düşüyorum. . . çoktan ölmüş olmalıydım. Ölüm,evet bu yolun kaçınılmaz sonu.Ama bir türlü ölmüyorum,sona varamıyorum. Ölüm aldatmacadır çünkü,yalandır. Yaşamak için nedenin kalmazsa ölürsün. Sert bir şekilde yere çarpmak ölüm değildir,olmamalıdır da. Ölmüyorum çünkü yaşamak için hala bir neden bulabilirim. Basit ama esaslı bir neden. Terk sorun; nerede arayacağımı bilmiyorum.

Yazar: Nymphe

Yazarın yeni sitede üyeliği olmadığından,sadece alta not olarak ismi eklenmiştir. Eserin sahibi siteye üye olduğu zaman, yazar bilgileri eklenecektir. Eserin sahibi üyeliğini aktif ettiği anda lütfen Eru ile site içinden temasa geçsin.