500 yaşına kadar tanığı,konuştuğu tek canlı olan babası Lhun Körfezi'nden dönmemek üzere çıkıp gidince yapacak tek birşey vardı:yaşamaya çalışmak.Evinin küçük bahçesinde rengarek çiçekler yetiştirmekle,bir gün mutlaka gelecek konuklar için şerbetler yapmakla geçti sınırsız ömrünün değersiz yıları.Güneşin doğuşunu tek başına seyretmek ve batarken yine tek başına olacağını bilmek dayanılmaz yürek sancıları yarattı tüm o yılar boyunca.
Sonraları; yolunu şaşırıp Nymphe'yi zorunlu olarak ziyaret etmiş olanlar bu sefer isteyerek gelmeye başladılar.Uzun süren yalnızlık yerini dostların sıcaklığına bırakınca bu sefer sınırsız ömrü pek de değersiz olmamaya başladı.Gecelerce süren sohbetler,akşam üstleri içilen çaylar. . . Belki hepsi bir rüyaydı ve uyanılması gerekiyordu vakti gelince. Bir işe yaramalıydı Nymphe,varoluşunun bir amacı olmalıydı. Ve vaktinin gelmesini beklemeye başladı.
Bir gün ormana kopkoyu, uçsuz bucaksız bir karanlık musallat oldu.Nymphe'nin kapısı da artık çalınmaz olmuştu.Günlerce bekledi kız,belki karanlık inadı bırakır da hilalini ona yeniden gösterir diye.Umutlu gözlerini o derin karanlığa diktiği ve kollarını tüm gökyüzünü kucaklamak ister gibi açtığı bir gece, bir şey gökyüzünden sicim gibi yağmaya başladı;ölü toprağı...Yağdı,günlerce,gecelerce yağdı,ağaçları,dağları yutmak ister gibi. . . ta ki Nymphe’nin vücudu toprağın derinliklerinde kayboluncaya kadar. Son zerre de düşünce Nymphe’nin o ana kadar görmediği,hayalini bile edemeyeceği bir aydınlık etrafını sardı. Kocaman,sınırsız bir hiçlik yada heplik. . .ne sonu ne başı belli! Kaslarının eridiğini,kanının çekildiğini ve her an biraz daha o uçsuz bucaksız boşluğa karıştığını hissetti.Sonra dayanılmaz bir acı,tüm benliğini saran,ölümü aratan bir acı. Ne kadar zaman geçmişti,kaç insan ömrü. . . Bunların hiçbir önemi yoktu çünkü zaman diye de bir şey yoktu,zaman oydu. Belki bir gün,bir dakika,bir saniye. . . kimse bilemez . . . ama bu geçen süre sonunda Nymphe’nin kavuştuğu yegane şey; Eonnia gerçeğiydi. Hem var oluş hem de yok oluş,tüm soruların cevabı. . . Sonra yavaş yavaş vücudu yeniden oluştu,Eonnia onu yeniden yaratıyordu ve saçının her teline kadar ilahi güçlerle donattı. . . Artık işe yarama vakti gelmişti.
Gözlerini açtığında bir salkımsöğüdün altında yatıyordu.,çırılçıplak.Geceydi,hilal göz kırpıyordu yıldızların arasından.Ne yapacağını biliyordu,niye varolduğunu da. Sanki hilali de bunun farkındaymış gibi daha bir güzeldi o gece. İki siluet yaklaşmaya başladı gecenin içinden,biri uzandı ve elinden tutup kaldırdı Nymphe’yi. ^^Nerelerdeydin,ne çok bekledik seni bir bilsen^^Silvara. . . sandığımdan da çok ben olan ve sandığımdan da çok o olduğum* Aklından geçen ilk şey bu cümleydi,sanki ezberletilmiş gibi,düşünmeden. Eğer bu Silvara ise yanındaki de. . . evet. . . kim olabilir ki. . . Keten Kender. Şimdiye kadar gördüğü en cadı,en yaramaz ,en ukala. .ama en tatlı kenderi,^^fıstıkusu^^, sahip olmaktan gurur duyduğu manevi kardeşi. Gülümsedi ve Silvara’nın uzattığı cüppeyi giyip kukuletasını başına geçirdiği andan itibaren ,artık her şey farklı olacaktı. . .
*Bu cümle zamanlardan bir zaman Nymphe tarafından Silvara’nın kendisine söylenmiş ve hikayede tekrar edilmiştir.
Not:Eonnia hakkında daha fazla bilgi yakın zamanda yazarımız tarafından siz değerli okuyucularımıza sunulacaktır..
Yazar: Nymphe
Yazarın yeni sitede üyeliği olmadığından,sadece alta not olarak ismi eklenmiştir. Eserin sahibi siteye üye olduğu zaman, yazar bilgileri eklenecektir. Eserin sahibi üyeliğini aktif ettiği anda lütfen Eru ile site içinden temasa geçsin.
